Teoretyzując. Kacper Szymczak - blog.

Wągry i Węgry

2009-08-18T22:23:00.004+02:00

Otóż, jak coponiektórym wiadome jest, w końcu kwietnia, dokładniej ostatniego jego dnia, byłem sobie w Budapeszcie, na spędzie pod tytułem Game Developers Forum 2009.

Developerów było tam względnie niewielu, węgierski śmiesznym językiem jest, wieje tam okrutnie, słońce strasznie praży, Dunaj zaś szeroki jak diabli. Poza tym dość podobnie do polskich ziem.

Przeprowadziłem tamże wykład na szalenie dumnie, skomplikowanie i mądrze brzmiący temat: Call of Juarez: Bound in Blood - crafting a next-gen multiplayer experience. Niech mnie nikt nie pyta, o co chodzi, bo to zlepek takich sobie syntetycznych bzdurnych marketingowych frazesów. Ale zawiera X, więc jest cool.

Pomyślało mi się zatem dzisiaj, że fajno by było jakieś komentarze do tej swojej prezentacji złowić w sieci. Jak pomyślałem, tak - jak rzadko kiedy - zrobiłem, i oczom mym ukazały się liczne opinie - jeno po węgiersku.

Przepuściłem je przez jakiegoś online translatora hungarian to english, i oto co wypluł:

A new generation of multi-making work
For me, the most interesting presentation was a lecture. Kacper
Szymczak (Kászper Szimcsák), the Techland pályatervezője told the
topic of the Call of Juarez: c. Bound in Blood példázva game.
FPS told trails planning, especially in multiplayer side. What do you
love the people, what a nice track, what are the limits to what a good
mode ... etc..
Very enjoyable was the 45 minutes as if it had stayed 10 minutes.
Performance of a player Lehengerlő funny.
The first part of Call of Juarez is one of my favorites, but the fact
that multiplayer was not very successful. Here I am convinced that the
second part of this element will also be inspected.
The frag-system, for example, replacing the Bounty system seems very smart.

The next presentation was Szymczak Kacper. He came from the Polish
Techland, Call of Juarez and the előzményéről of Bound in Blood from
telling us, in the implementation of the multi, but a great style. The
day's peak was a good game, good topics, good presentation.

Kacper Szymczak (do not even try to say it) then took to the stage,
who presented the colors Techland Call of Juarez: Bound in Blood
multiplayer mode. The game is very good, the multiplayer mode and it
seems interesting, Kacper nice things he said and pointed at him. The
question is, what is it able to achieve, but the ideas are in place, I
am certain.

Kacper Szymczak Call of Juarez continuation rule, with particular emphasis
the multiplayer modes and the importance of the involvement of the
starting players.
Secret of my favorites this year, Call of Juarez: Bound in Blood, so uplifting
mozivásznon was fantastic to see the trailer. Tuko sitting in the waiting
vadnyugati story.

Then the Polish guy was a huge lecture over, the name of Kacper
Szymczak from Techland. Already pre-draw attention to the figure to be
funny. I started something in Polish ground, and what leseett, you
really can not speak English very lousy accent, then bemondta that
"Okay, I'm just kidding."
He is also a continuation of the Call of Juarez multiplayer part
responsible. Hear some good speeches about what ought to be a
multiplayer experience today. Only in Brief: I think the confrontation
rather than cooperation, the emphasis should be, it can not be
excluded from the novice to the hardcore gamers among those
interested. In a good story, which has been pre-equipped with
győződhettünk the game, which is the maximum of the cinematic
experience. In addition, the game introduced a system of executive
search and how it can motivate the weaker players as well.

It started for me, however, point to present the Polish Techland.
Several current projects are in the Call of Juarez: Bound in Blood
al-prepared for today, it is the multiplayer part of the most
fitogtatásával. First, the Multia will be co-operative mode, but not a
single part sanos. The reason is that the two protagonists of the
story is essentially a different story / associated sites, and thus
the continued co-operation impossible. Was also more interesting. On
the one hand, that there will be no trails specifically multis, but
also walk part of a single "world", will be free to kill. This, of
course, raises the question of the number jtékosok, but this was not
the case. Other points of interest. Bound in Blood of the multiplayer
part of frag-centered. All of the opponent's head over there is the
vérdíj is an amount that is the case of the killing of our zsebünkbe
migrate. Of course, we will have the Price and the games, the winner
will be the individual who Verdia largest, and most of the money
collected. Not incidentally, the rapporteur, who was a pumpkin jófej.
Great, therefore, to him!

Call of Juarez: Bound in Blood presented Kacper Szymczak,
who play the multiplayer mode. Szymczak first began to lecture in
Polish, which is very rácsodálkozott each side, and when I saw the
shocked faces, added: "... of course, it was a joke.", Which heard all
laughed. Then, the game's multiplayer part of the show, so we will
find what játékmódokkal (deathmatch, team deathmatch, and one which
should be levadásznunk famous vadnyugati criminals, such as the Dalton
Brothers gang, or the OK Corral) in the game. It also appeared that
the reward will be a frag rival players after the killing, but the
head set vérdíj, which is more smarter as a player's shot.

Z tego, co rozumiem, to chyba fajno.

Najwyższy czas.

2009-07-29T23:39:00.003+02:00

Znam już dobrze to łaskoczące uczucie lekkiego, tajonego przed samym sobą zwiątpienia, które nie raz mój związek damsko-męski rozbudowywało do trójkąta. Pamiętam dobrze te chwile, kiedy stawałem jak wryty, sparaliżowany myślą, że znajduję się w złym miejscu w złym czasie, nie w tej konstelacji i że w ogóle musiałem lunatykować, żeby w takim położeniu się obudzić jako świadomy człowiek.

Nie sposób jednak poznać prawdy nie zgłębiwszy najpierw fałszu, nie sposób wiedzieć co dobre, jeśli nie ma się oparcia w złym. Nie da się dojść do szczęścia, nie nabawiwszy się odcisków. W swoim życiu emocjonalnym (brzydzę się powiedzieć sercowym) przez troszkę już chyba przeszedłem. I mam nadzieję, że wystarczy mi tego już, żeby wiedzieć, czego chcę, i czego mi potrzeba do szczęścia. Z racji człowieczeństwa nie stać mnie na obiektywizm, ale nie mogę szczerze powiedzieć, żebym jakkolwiek w to wątpił. Nie sądzę, żeby istniała dla mnie lepsza alternatywa.

Tak czy inaczej, idąc za Einsteina wypowiedzią nt. 3 wojny światowej - nie wiem czy (tudzież jak) skończy się mój obecny związek, ale następnego nie zamierzam. Bo tylko bym się wkurwiał, że mam, niż wtedy, czyli teraz.

Staram się tutaj możliwie unikać idealizowania, ale przyznać muszę, że będąc tak krytycznym malkontentem, jakim się z czasem stałem - mimo wszystko nie mam jednak na co narzekać. Może wyjąwszy to, że mniej zajmuję się moimi starymi hobby. Ale i to dlatego, że nie mam po prostu ochoty, i spędzianie czasu z Nią jest po prostu ciekawsze i przyjemniejsze. Wbrew obawom, rutyna nas nie dławi, wszystko da się robić razem, każdym zainteresowaniem da się zarazić, w dziwnej muzyce i kuchni zasmakować, starych nieprzyjaciół polubić.

W całym swoim zadufaniu i egoizmie stwierdzam, że Aga podobną jest do mnie, bardzo ją za to i dzięki temu Kocham. Tego kawałka nie będę już więcej potrzebował.

I uwaga, uwaga, przedstawiam państwu...
...upadek kultury, literatury, sztuki, cywilizacji i dobrego smaku:

:-)
:-*
<3

Swans rot.

2009-03-14T21:57:00.003+01:00

Miłość.

2009-03-05T23:16:00.003+01:00

W zwietrzałej nieco już goryczy pastwić się będę ponownie nad tym tematem. Tematem wdzięcznym o tyle, o ile z samej definicji i podstawowego założenia, jest to pojęcie czysto abstrakcyjne, albo nawet - o zgrozo - metafizyczne, i z tego powodu żadna rozmowa i dywagacja nie może być trafna; z tego samego powodu jednakże, żadna nie może też być mylna. Ochoczo zatem zacieram łapki, do mojej nieskażonej ścisłą znajomością tematu rozprawy.

Termin miłość z założenia jest nietrwały i ulotny; opiera się bowiem na uczuciach. Uczucia uzależnione są od bodźców, a bodźce z kolei - są zmienne, i tak miłosny dynks skacze wesoło z on na off i z powrotem. W związku z tym, rozważania sprowadzę do bodźców, a bodźce - do potrzeb, bo czymże jest związek dwoja ludzi, jak nie próbą zawiązania obustronnie przydatnej ugody? Dla uproszczenia przyjmiemy, że ludzie generalnie postępują egoistycznie, chcąc wymienić coś za coś; związki nie powstają z jednostronnego 'kochania', ale gdy jedna strona dostrzega realizację swoich potrzeb w zakresie możliwości drugiej strony, i odwrotnie. Znaczy, gdy się kochają. Wikipediowa definicja miłości mówi o przywiązaniu; podobnie człowiek jest przywiązany do swojego otoczenia, środowiska, domu - gdyż spełnia on jego potrzeby; a dużo jednak bardziej do człowieka niż do cegieł, ponieważ cegły może sobie sam postawić, a drugi człowiek, cóż - fluktuuje, i chcąc nie chcąc - nie jest w stanie zapewnić takiego oparcia jak stos cegieł. Stąd większa obawa utraty miłości niż obawa utraty domu - stąd większe przywiązanie do drugiej osoby.

Wracając do tematu - postawię tezę (i pewnie pierwszy z nią nie będę) - podstawą związków jest obopólne zaspokajanie potrzeb. Rozpatrując potrzeby podług przykładowej partnerki (proszę mi wybaczyć tę egoistyczno-szowinistyczną hetero-formę) możemy je podzielić na dwie grupy.

Pierwsza, na której skupia się większość ludzi tworząc związki, to potrzeby, których człowiek nie jest w stanie zaspokoić sobie sam. Począwszy od potrzeb ciepła, bliskości, rozmowy, oparcia, na ordynarnym spółkowaniu skończywszy. Grupa ta dominuje nad tą, którą mam jeszcze do wymienienia, gdyż ulotność drugiej osoby sugeruje szybkie zaspokojenie, póki jest ono możliwe; pozwolę sobie odwołać się do prostego przykładu. Jeżeli w sklepie są batoniki A i B, i mamy ochotę na oba, lecz bardziej na B, a na półce został ostatni batonik A, to większość z nas zapewne wybierze jednak A - co jest zupełnie rozsądne, zważywszy na to, że B jeszcze będziemy mieli okazję się najeść, a A może bezpowrotnie zniknąć w obcej gardzieli.

Drugim zbiorem potrzeb - batonikiem B - są te potrzeby, które są dla nas ważne, ale potrafimy je realizować samodzielnie. Niech to będzie samorealizacja, chęć poznawania świata tudzież ciekawość i inne takie tam chwalebne misteria.

Opierając się na tych dwóch zbiorach, ośmielę się zaprezentować Państwu moją dwuregułę konstrukcji związków. Nieodkrywczą, prostą, prototypową i - podobno - kontrowersyjną a nawet mylną.

1) Partnerka/partner musi spełniać te twoje potrzeby, których bez niej/niego nie jesteś w stanie zaspokoić.

2) Partnerka/partner nie może znacząco przeszkadzać w realizowaniu potrzeb od niej/niego niezależnych.

Reguły oczywiście obowiązują w obie strony.

Wniosek jest zatem taki, że podstawą zbudowania solidnego związku jest najpierw uświadomienie sobie swoich potrzeb (co jest, zdaje się, dość trudne) oraz przekopanie dostatecznie dużej próby potencjalnych partnerek/partnerów celem znalezienia kogoś, kto w tym spektrum się uplasowuje (przy czym, matematycznie rzecz biorąc, im większy zbiór potrzeb, tym węższe spektrum akceptacji, tym większą populację należy przegzaminować).

P.S. I jeszcze jeden wniosek - wbrew temu co ongiś sądziłem, a nawet chyba głosiłem - głupotą jest poważne wiązanie się w młodym wieku, a to z tego prostego powodu, że cechą zasadniczą młodości jest niemożność dookreślenia tego, czego się chce.

Life's a bitch. Then you die.

2009-02-14T22:08:00.003+01:00

And from that moment on, it's good.

Uwaga: Ten post nie został napisany celem go czytania, a jedynie celem zapisu samego w sobie.

Jeszcze chyba nigdy w życiu nie wiedziałem czego chcę tak dobrze, jak teraz. Niczego nie chcę, i niczego mi nie potrzeba. Chociaż strasznie trudno takie coś wyznać, i mogę wyjść na kłamcę i hipokrytę, i mogę płakać za utraconymi osobami, czasem, przedmiotami... to dobrze wiem, i wy też, że nic z tego nie jest mi tak naprawdę potrzebne.

Każda pustka, jaka tylko się pojawia, zapełnia się w mgnieniu oka. Sama. Nic nie trzeba robić.

Tak się składa, że mój obecny związek jest 'on the verge of destruction'. I pytam samego siebie od wczoraj, co czuję. Przykro mi, jasna sprawa. Ale co poza tym? Co ponad to? Ponad to, cieszę się.

Nie dlatego, że jeśli bieg wydarzeń rozmieni nas na drobne, będę mógł znowu polować. Nigdy mi na tym nie zależało, i nic w tym temacie się nie zmieniło.

Cieszę się, bo ją rozumiem. Tak myślę. Tak właśnie myślę. Że w tym momencie ją rozumiem, i wiecie co? I teraz naprawdę ją kocham, i teraz - właśnie teraz - jest mi wszystko jedno. Nie mam wątpliwości, że sama sobie poradzi, albo że ja sobie poradzę. Będę tęsknił, pewnie tak. Ale chyba wreszcie już mam wszystkie puzzle potrzebne do zbudowania trwałego związku. Każdy kolejny dostawałem przy wszystkich poprzednich rozstaniach.

Jedyne czego chcę, to być szczęśliwym - takie to proste. Wymyśliłem sobie nawet jakiś przepis, ale on w sumie nie jest taki znowu ważny. Rzecz w tym, żeby zefirek życia pchał mnie w jakimś kierunku. Mam niby jakieś cele, ale one nie są kluczowe. To tak tylko po to, żeby się nie nudzić.

Odczuwam pustkę. Ale tak, jak słyszy się ciszę. Kiedy wokół leci strasznie głośna chaotyczna muzyka, i nagle ktoś wciska stop. Nagle słyszysz skrzypienie swoich butów, oddech, bicie serca. I wtedy rozumiesz, i widzisz. Pod tym całym hałasem Życia - jest życie. Małe, proste, bez smaku, i bez woni, bez kształtu - żeby się nie znudziło. I można z nim zrobić co się chce, i będzie dobrze.

Boję się. Bo jeszcze nie do końca wiem co będzie dalej. Ale boję się raczej tak, jak się bałem w podstawówce, kiedy się przeprowadzaliśmy, i zmianiałem szkołę. Niby wiem, że sobie dam radę, że będzie dobrze, ale jednak nic w tym przyjemnego.

Czy ona jest tą jedyną? Czy była? Nie wiem. Nie dowiem się. Nie dowiedziałbym się. I nie ma to najmniejszego znaczenia, bo nie w tym rzecz.

Bunt, krnąbrność i samodestrukcja.

2008-10-30T22:11:00.001+01:00

Oto bohater domniemany i przykładowy, którego starym swym zwyczajem nazwę
nie inaczej niż - oczywiście - Bob.

Bob człowiekiem zasad jest. Dzieckiem będąc w kołysce Bob wchłonął pierwszą zaserwowaną mu partię tychże; część potem, intensywną indoktrynacją; część sam sobie ubzdurał niemal świadomie, prężąc przy tym dumną a wątłą pierś, i - co się jeszcze ostatnie ostało - część sam sobie wtłoczył do łba, nic o tym jednakowoż nie wiedząc.

Bob dorastał. Rósł w wzwyż, wszerz, w mięsień i tłuszcz. Pęczniał krwią, a wraz z nią - również ambicjami i nadzieją. Te dwie siły były przynajmniej ściśle powiązane, a może nawet tożsame.

Bob z czasem nasiąkał powoli świadomością; jak gąbka, która leży pod kranem, i na którą - kap, kap, ląduje spuścizna niedomkniętego kranu.

Sucha onegdaj jak pieprz, gąbka jest zadowolona przyjemną wilgocią, dzięki której ona sama wygląda niemalże jak żywe stworzonko.

Wtem! Punkt zwrotny.

Przychodzi taki moment, w którym gąbka zaczyna mieć dość wody i tego jej całego życia; czuje się syta, pełna; zaczyna się jej zbierać na wodne wymioty - bo wody - tego życia! - ma już dość. I nijak tej wody z siebie wyzbyć się nie może. Tak właśnie czuł się w końcu Bob.

W końcu Bob, kajby gąbka, wyciska się i wykręca.

W męczęnniczym bólu i pozornie bezzasadnym masochiźmie, wyżyma się Bob z doczesności. Poirytowany, oszukany, pędem próbujący nadrobić utracony nasiąkaniem czas.

Jakże naiwnym się czuje Bob. Jakże jest zły! Jak pragnie wykazać, że może! Że ma siłę i możliwości! Że stać go na coś! Że ma... wpływ! A więc i wybór! A więc i władzę... tę podstawową dozę władzy daną każdemu człowiekowi - władzę nad sobą.

Ot skąd bunt.

Sajens fikszyn.

2008-10-12T15:25:00.003+02:00

Ludzkość w całym swoim geniuszu i bezbrzeżnej mądrości, skupia coraz większą swą uwagę na medium gier komputerowych. Pomijając w tym teoretyzowaniu rozmaite artyzmy i niszowość, do przodu prze nurt next-gen. Istotą tegoż jest skupienie się na odbiorze i doświadczeniu gracza. Od klasycznego podejścia next-gen różni się tym, czym marketing różni się od sprzedaży; miast sprzedawać produkt - wpływa na potencjalnych odbiorców, czyniąc z nich klientów.

Next-gen kładzie nacisk na doznania odbiorcy. Odchodzi się od Heads-Up Display, czyli - z ekranu znika pasek życia, liczba amunicji i cała masa innych drobiazgów. Drobiazgów, które przypominały, że to gra. Znikają uzdrawiające apteczki, przeciwnicy nie wyrzucają gotowych paczek amunicji. Kładzie się spory nacisk na grafikę. Coraz więcej gier może pochwalić się stopklatkami wyglądającymi tak samo, albo i nawet lepiej, niż rzeczywistość.

Albo i nawet lepiej, niż rzeczywistość.

Gry, tak samo jak książka czy film, dają odmianę i ucieczkę od naszego własnego świata. Nie ma w tym nic złego. Krytykując medialnych eskapistów, musielibyśmy również potępić turystów i podróżników.

Next-gen, odzierając gry ze zbędnych komplikacji, które od wieków (ekhem) odstraszały growych mugoli, teraz pozwala na niesamowitą popularyzację naszego medium. W pewnym wywiadzie Peter Molyneux przytoczył scenkę, w której pytał sprzedawcę w sklepie, czy ten gra w gry video; ów sprzedawca odpowiedział, że nie, gdyż nie rozumie kontrolera do Xboxa 360. Abstrahując już od tego, czy ów sprzedawca był matołem - faktem jest, że tylu guzików w grach nie potrzeba. Na szczęście - fala niesie ku prostocie (np. Wii), więc zgaduję, że i na tym polu źle nie będzie.

A zatem, nagadawszy się o współczesnych trendach w branży gier, czas nam zawracać na prądy tematu.

Ekstrapolując powyższe sądzę, że - z niewielką dozą zuchwałości - można przypuszczać, że efekt końcowy będzie taki, iż grający człowiek nie będzie w stanie odróżnić gry od rzeczywistości, pomijając zapewne charakterystyczne dla gier niuanse ograniczeń względem rzeczywistości. Jedynie te ograniczenia są problemem gier.

Ale - brak tych samych ograniczeń jest przekleństwem świata rzeczywistego.

Wielu jest na świecie ludzi, którzy nie są zadowoleni z tego, jak świat wygląda. Gdyby się nie dało kogoś innego zastrzelić, zatruć, zgwałcić - rodzaj ludzki miałby się zapewne dużo lepiej. Wielu ludzi nie jest zadowolonych z pracy, jaką Bóg wykonał (przyjmijmy dla dobra wywodu, że tak właśnie było). W związku z tym, wielu próbowało - i nadal próbuje - kuć własne utopie, lepsze wersje świata. Zamknięte społeczności, genialne rewolucyjne teorie. Ale problem zawsze leży właśnie tam, gdzie trzeba naprawdę ograniczać człowieka. W rzeczywistości zupełnie nie jest to możliwe.

W wirtualnym świecie - jest.

Gdyby, w momencie doprowadzenia interfejsu gier do odbioru porównywalnego z odbiorem rzeczywistości, stworzyć grę, będącą wyidealizowanym modelem świata rzeczywistego, a potem na hurra się do niej podłączyć - ludzkość miała by się dużo lepiej. Koniec wywodu.

Bicycle riders.

2008-10-05T01:33:00.002+02:00

Jest sobie film, Blade Runner. Lubię.

Jest sobie grecki muzyk, Vangelis. Bardzo lubię.

Vangelis zrobił muzykę do Blade Runnera. Jeszcze bardziej lubię.

W czeluściach sieci znalazłem mocno rozszerzoną 'Esper edition' tej ścieżki dźwiękowej. Jest świetna.

Na tym albumie znajduje się harfowy utwór 'Bicycle riders'. Niewiele znam lepszych.

I, tak przy okazji, o ile mi wiadomo, Vangelis to 'wangelis', a nie 'łandżelis'.

Jesień.

2008-09-23T18:59:00.004+02:00

I znowu jesień, moja ulubiona pora roku, kiedy to lud człowieczy z nadwyżek post-letnich melancholii pocznie myśleć, myśląc - smucić się, a smucąć - płakać. I tak, jak co roku, spłynie sieć rzewnymi strugi rozlicznych blogowych łez.

Nie widzę zasadnym opierania się temu owczemu pędowi.

Bynajmniej nie chodzi mi tu o jesień złotą polską; ładna jest, ale nie tą jest jesień rzeczona powyższym tytułem; chodzi mi bowiem o tę szarą, deszczową, przemokniętą, wdepniętą w kałużę, ochlapaną autobusem i suszoną na kaloryferze. Tę jesień lubię, bo tylko ona pozwala [mi] należnie głęboko docenić niknące w ciemnościach świetliki piękna.

No i oczywiście dlatego, że grzyby rosną.

Spokój mój.

2008-04-10T01:27:00.005+02:00

Pisząc porządkujemy myśli, zwykła mawiać Pani uczycielka od języka ojczystego, próbują nakłonić matolstwo małoletnie do chwycenia czasem za pisadło i przelania się na papier gdzieś poza krzyżówką i kuponem totka czy esteesów. Tak się bowiem składa, że kwiat młodzieży, którym kiedyś było nam dane być (bo teraz to już się nam ani młodzież, ani kwiat nie należy) zachłystywał się wciąż naprzemian to cudami świata, to okrucieństwem człowieka. Nazywając przy okazji połączenie tychże sztuką, w osobności zaś teleekspresem.

Co zaś się tyczy mnie - z otoczenia nie przestało na mnie chlustać, ale jakobym wyrobił sobie skrzela i zachłystywać się przestałem. Jest to owoc spokoju, jaki się wdarł w moje życie wraz z kobietą, z którą to życie dzielę.

Uogólniając i teoretyzując, blogi biorą się często jako coś z niczego - z nudy, dramatu, smutku i żalu, ogółem z brudu i syfu tego padołu, bo Punk's not dead, w sensie że i ze śmiecia człek w swojej niebiańskiej zaradności cośtam skręci i zbuduje.

Stety dla mnie, niestety dla sztuki ogólnie ujętej, i diabli wiedzą z jakim skutkiem dla tych kilku sporadycznych czytelników, syf, brud, żal, smutek, dramat i nuda tego padołu oddaliły się ode mnie ostatnio, i to na tyle, że blog skrył się pod gurbą y gęstą warstwą kurzu spraw codziennych, nierzadko spóźnionych, z lekkim aromatem potu i antyperspirantu niby-to-bezwonnego, wysmaganych śmigłym zefirkiem życia.

Nie zawieszam, acz obwieszczam.

I nie tłumaczę się, ale lojalnie informuję.

a nawet chwalę się z lekka.

Linol.eu/m ruszyło.

2008-03-03T13:58:00.002+01:00

Nasz, tj. Kuby i mój, komiks paskowy, teraz, już, start!

Zebra.

2008-03-01T21:30:00.004+01:00

Inspirowane filmem Zed & Two Nougts (YouTube, IMDB, FilmWeb).

Tranquil.

2008-02-25T23:01:00.005+01:00

Albo, szerzej: Birth of Sophisticated Tranquility.
Inspirowane muzyką Micheala Nymana i obecnym stanem ducha.

O równości nieokreślonej istocie.

2008-02-23T22:05:00.009+01:00

Równość ludzka, a właściwie międzyludzka - w sensie relacji - jeśli się jej dobrze przyjrzeć, z równością sensu stricte niewiele ma wspólnego.

Faktem jest, że ludzie różnią się, i to różnią się tak bardzo, jak tylko na to pozwala spektrum rozróżnialnych cech. Spektrum raczej nie monochromatyczne (w którym można by się pokusić o jakieś wartościowanie na podstawie bliskości do bieli/czerni) ale raczej podobne do pełnej palety barw, na której każdy punkt ma mniej więcej takie samo znaczenie. "Mniej więcej" dlatego, że za punkty odniesienia na palecie RGB są właśnie R,G i B - i choć na dobrą sprawę to kwestia umowna (aczkolwiek natura coś tu jednak z góry narzuca) to podobne punkty odniesienia można zauważyć w społeczeństwie, umownej palecie barw człowieczych. Na palecie społeczeństwa za punkty odniesienia uważa się jakieś określone, precyzyjne i łatwe do odczytania cechy charakteru, unikając raczej niuansów odcieni.

Mając zatem na uwadze fakt, iż ludzie różnią się, możemy ich rozpatrywać pod kątem jednej konkretnej cechy/barwy, abstrahując od reszty palety. I tak, teoretycznie, otrzymamy elegancki rozkład Gaussa, w którym jest cała rzesza miernoty, mniej więcej podobna ilość przeciętnych średniaków, i nieco wybitnych indywiduów (uó!) i któremu, jak wiadomo i widać, do funkcji stałej bardzo daleko. Co więcej - jeżeli przykładowemu obywatelowi planety na wykresie budowy fizycznej przypadnie niska wartość, nie znaczy to wcale, że gdzie indziej należy mu się wysoka. W przydziale nie ma tu żadnej sprawiedliwości, i suma wartości nie jest taka sama (zresztą, pewnie też rozłożyła by się Gaussem).

Naznęcawszy się już nad tymi oczywistościami, które jednak trzeba mi było podkreślić, czas na puentę: równość w sensie społecznym nie oznacza równości jednostek; oznacza raczej równe szanse wykazania się. A to dlatego, że: (1) osobowość ciężko określić i sprecyzować (2) osobowość daje się zamaskować (3) osobowość daje się zmieniać. Zatem istotą jest nie równość osobowości, a problemy z wartościowaniem, a nawet - olbrzymia odpowiedzialność z nim związana. Zatem, poniekąd unikając tej odpowiedzialności, poniekąd tłumacząc się chęcią bycia fair i w ogóle bliżej Boga i jaśnieoświeconości, postanowiono projekt odgórnego wartościowania jednostek społeczeństwa zarzucić, tłumacząc się nieokreślonością wartości człowieka... i tak powstał Chocapic demokracji, gdzie może i nie jest wcale tak fair, że bardziej zdolni są warci tyle, ile Ci mniej, ale przynajmniej nikt nie brudzi sobie rąk segregacją.

Prison wall skratches.

2008-02-09T11:26:00.000+01:00

Mury Hebronu.

2008-01-20T23:19:00.000+01:00

Po lekturze książki przy muzyce.

Hańba.

2008-01-19T22:55:00.001+01:00

Hańba w sensie wstydu nie przed otoczeniem, ale przed samym sobą, jest słowem niedoużytym, zaniedbanym i niedopieszczonym w naszym społeczeństwie.

Hańba przed samym sobą, niczym strzyga, siada na klacie i dusi. Nie pozwala oddychać - zostawia w płucach tyle tylko powietrza, żeby delikwent nie zmarł, ale żył dalej, wegetując na niezbędnym minimum tlenu.

Hańba, jako poczucie winy za mniejsze zło, za sensowny wybór niosący mimo swej czystości logicznej przykre konsekwencje o nierozwikłanej naturze, a najpewniej jeszcze cały wór wątpliwości.

Pokrótce geneza hańby, od zarodku począwszy:

A co mi tam: raz kosie śmierć. Do or die. W najgorszym wypadku umrę.

Tu jest ów haniebny pies pogrzebany; gdyż nic z tych rzeczy. W najlepszym przypadku umrzesz; dalsze życie - po niepowodzeniu w akcji, która wyciska z człowieka takie dziarskie powiedzonka celem przywołania resztek animuszu, które w ostatnich podrygach zdrowego rozsądku pochowały się w zakamarkach czaszki, pod dywanem otrzewnej i w kątach członków - jest z reguły mało przyjemne, i mniej warte od aktu postradania życia w szalejącym żywiole (które to ma charakter oczyszczający).

I wcale nie Do or die. Raczej - do and undie. Czyż człowiek okryty ową samohańbą nie przypomina przez długi czas po decydującym wydarzeniu nieumarłego zombie, zawieszonego gdzieś pomiędzy teraz a nigdy, tu i nigdzie, między życiem a śmiercią? Wrak człowieka, a nawet - cień człowieka.

I nie raz kozie śmierć, tylko wiele razy kozie hańba.

Zatem, dziarski towarzyszu podróży, nawigatorze i kapitanie!
Dopłyniesz do Ameryki, albo jeszcze długo, długo przyjdzie Ci dryfować po bezbrzeżnym oceanie; patrzeć, jak załoga - rzesza ludzi, którzy Ci zaufali w tej ryzykownej podróży - z dnia na dzień liczyć sobie będzie coraz to mniej mężów, a Ci, którzy pozostali, zazdrościć będą tym, których już pod twoją komendą nie ma. Minuta za minutą, godzina za godziną, dniem, tygodniem i miesiącem, niegdyś śmiałkowie, a teraz naiwniacy, ślęczą przy burtach, rozglądając się z nadzieją na wszystkie strony, wypatrując wynędzniałymi oczy świeżej, zielonej plamki lądu. Z czasem ich nadzieje będą się rozkładać, tak samo jak zapasy co lepszej żywności w składzie pod pokładem. Nadzieja rozpłynie się i przemieni w naiwność, i przyjdzie wszystkim żywić się tylko sucharami i skrawkami słonego, wysuszonego mięsa. Wszyscy na tym pokładzie, którzy podjęli z Tobą wyprawę, wszystkie twoje szare komórki, które są twoją załogą, za twoją decyzją postawiły wszystko na jedną tylko kartę. Oznacza ona wszystko albo nic. Odwaga albo głupota. Z czasem kolejni towarzysze będą tracić wiarę, komórki będą się sprzeniewierzać właścicielowi, a kapitan coraz więcej czasu będzie spędzał na rozmowach z uosobionym szaleństwem, które u niego i w nim zamieszkało.
Chyba, że zdarzy się cud, pojawi się ląd. Głupcy staną się bohaterami.

Do tego czasu, albo do chwili śmierci, albo do niewyraźnie zaznaczonego momentu zapomnienia - Hańba.

Cytat nr 4.

2008-01-13T13:54:00.000+01:00

amisieklawiazjeala
Melon

Poker.

2008-01-08T23:48:00.000+01:00

Zdarza się nierzadko, że po ciągnącej się jakiś czas niedoli człowiekowi wystarczy jeden dobry moment, jedna chwila szczęścia, aby jego postrzeganie się diametralnie zmieniło, a przeszłość przestała mieć znaczenie.
Analogicznie w drugą stronę.

Wniosek: przeszłość nie ma na dłuższą metę znaczenia - bezpośredni i najbardziej znaczący wpływ na nasze samopoczucie ma chwila obecna.

Zatem, liczy się tylko dzisiaj. Zatem - w dniu śmierci jedyne, co będzie dla człowieka istotne, to ten właśnie dzień. Ostatni dzień będzie niepodzielnie rządził perspektywą na żywot.

Zakładając, że ogólne zadowolenie z życia ma jakiekolwiek w ogóle znaczenie, idąc dalszą drogą od powyższego jasnym jest, że należy zadbać o to, żeby ostatni dzień był szczęśliwy.
Śmierć nie daje się przewidzieć, a jakość dni nierzadko jest loterią. Nie da się zapewnić, że dzień śmierci będzie dniem szczęśliwym.

Ale można zapewnić, że dzień szczęśliwy będzie dniem śmierci.

Zatem, do życia daje się zastosować pierwsza zasada hazardzistów pokerowych.

Odejdź od stołu, kiedy wygrywasz.

Heist.

2008-01-01T18:59:00.000+01:00

Naoglądałem się Heat, nagrałem w Kane & Lynch.

Cytat nr 3.

2007-12-28T12:40:00.000+01:00

Mimo, że zatarta jest różnica między dniem a nocą, między czernią i bielą, on ze swoim chłodem i poniekąd finezją winien kroczyć do celu.
kiier

Spontanicznie wynurzenie kiiera po rzucie okiem na mój naonczas opis - Musi to być człowiek bez smutku, bez złości, bez lęku. Opanowany.

Przegrana.

2007-12-28T02:52:00.001+01:00

Ludzie wolą wygrywać niż przegrywać.

Jednakże nie jest możliwym stan, w którym wszyscy wygrywają; wszak nawet:
- w grach drużynowych, w obrębie jednej drużyny, gracze są niejako poróżnieni różną ilością zdobytych dla drużyny punktów;
- w trybie kooperacji, gracze różnią się punktacją - chociaż jest to krok do przodu, gdyż gracz nie zwalcza innego gracza; nikt nie czuje się przegrany, czy nawet - upokorzony.

Jak długo gracz jest w stanie znosić porażkę?

Sądzę, że tak długo, jak długo w perspektywie jest wygrana. Innymi słowy - tak długo, jak gracz widzi, że może stać się lepszym, niż ten, z którym przegrywa, czyli - tak długo, jak jest w stanie się uczyć.
Dopóki gracz obserwując starcie stwierdza, że popełnił błąd i widzi, że jest w stanie go uniknąć - dopóty może przegrywać.

Gdy nie widzi przed sobą dalszej drogi rozwoju - kończy grę.

Przerwanie gry mogą spowodować np. niejasne reguły gry (gracz nie widzi drogi rozwoju) lub bariery fizyczne (gracz nie jest wystarczająco zręczny w obsłudze kontrolera gry - spowodowane wiekiem, sprzętem itp.).

Jazzman.

2007-12-24T23:16:00.000+01:00

Za Star-crossed lovers - mój mały tribute.
Dzięki Ci, Duke Ellington!

Hah, filozof!

2007-12-24T12:00:00.000+01:00

Przyszedł nareszcie czas na jakieś należyte uznanie mego, bądź co bądź, nędznego bloga, proszę Państwa!

Otóż po prawej znajduje się, jak było czytelnikom na pewno dane zauważyć, pan z reklamy Góglanej. Regularnie obserwuję, co też najprzepotężniejszy silnik wyszukań na świecie wybiera na tutejsze reklamy bazując na treści strony i - przyznać trzeba - daleko było mi do zadowolenia. Słowem - same bzdety, nijak nie związane z treścią zasadniczą.

Wtem!
Patrzę dziś, a tam odsyłacz do księgarni internetowej, a konkretnie - do działu filozofia.

Ach!

Dżihad.

2007-12-23T20:50:00.000+01:00

Poinspirowane muzyką z Black Hawk Down.

Cytat nr 2.

2007-12-22T12:07:00.000+01:00

Quasi włożył kartę biblioteczną i wyciągnął stówę, taki był najebany.
Melon

Chodzi o bankomat, oczywiście.

Drzewo życia.

2007-12-18T00:02:00.001+01:00

czerwone
trochę smutne
i bardzo rzeczywiste
na wskroś

Cytat tygodnia.

2007-12-13T23:53:00.000+01:00

Lemu podsunął mi właśnie takowy pomysł, i zarazem zostaje laureatem w tym tygodniu:

ty tego nie masz sie uczyc kretynie, ty to masz zaliczyc

Lemu

Słowo roku 2007.

2007-12-12T23:53:00.000+01:00

Wiodący (podobno) amerykański słownik Merriam-Webster zakończył niedawno plebiscyt na słowo roku. Powodem do radości jest fakt, iż słowo jest przytoczone ze slangu komputerowego (a nawet - slangu gier video).

Mianowicie: laureatem tegoż jest w00t!

Zwycięzcy gratulujemy, a oto definicja w moim wolnym tłumaczeniu:

1. w00t (wykrzyknik)
zwrot wyrażający radość (wypowiadany po zwycięstwie, albo też bez konkretnego powodu); w użyciu podobny do słowa yay

Warty wzmianki jest fakt, że plebiscyt miał formę ankiety on-line, czyli suma sumarum były to jednak w pewnej mierze wybory, w których internauci zagłosowali na samych siebie.

Czułbym niedosyt, gdybym nie dodał czegoś od siebie - zatem skomentuję rażącą mnie głupotę palniętą przez szefa słownika M-W, Pana Johna Morse'a:

(...)“w00t” odzwierciedla rosnącą popularność klawiatur numerycznych, zwłaszcza w telefonach komórkowych, zwłaszcza w kwestii pisania słów. "Ludzie szukają numeryczno-literowych substytów: 0 zamiast O, 3 za E, 7 za T, i 4 za A. (...) Jest to po prostu inna i bardziej wydajna reprezentacja znaków alfabetu."

Pan Morse pomieszał tu karygodnie dwie kwestie, które choć są powiązane, to jednak są raczej dwoma stronami tej samej monety, niźli związkiem przyczynowo-skutkowym.
Otóż - jest faktem, iż szerzącym się zjawiskiem jest podmiana liter na podobne im cyfry. Jednak moda ta zrodziła się na klawiaturach komputerowych, celem dodania zapisowi kolorytu; a nie na klawiaturach telefonów. Tym bardziej, że wywołanie na ekranie telefonu cyfry jest powszechnie czynnością bardziej wymagającą, niż wywołanie litery. Np. wywołanie litery A wymaga wciśnięcia klawisza [2] jeden raz, natomiast owego substytutu - cyfry 4 - wciśnięcie klawisza [4] aż 4 razy (wszak po drodze są jeszcze g, h, i).

feed: Gamasutra

Żywioł.

2007-12-07T00:57:00.000+01:00

Tak po prostu, muzą natchniony.

Asy przestworzy.

2007-12-06T00:12:00.000+01:00

Polatałem dwupłatem w Crimson Skies i mnie naszło.

Bułką gardzę, masła nie odrzucam.

2007-12-05T01:27:00.000+01:00

Kontynuacja Pogardy poszanowania potrzeb.

Pogarda potrzeb nie oznacza w żadnej mierze ascezy. Nie przekreśla wartości pożywiania się, a nawet w pewnym sensie je podkreśla - chroni przed niezauważanym przeciekaniem przez palce.

Jest rzeczą w miarę jasną (i solidnie udowodnioną statystycznie) że odpoczynek ma dla efektów pracy takie samo (albo i nawet większe) znaczenie jak sam proces uprawiania pracy.
Przez odpoczynek rozumiem tutaj zaspokajanie potrzeb właśnie; dopiero uregulowanie rachunków w danym miejscu pozwala na kolejny solidny fragment podróży.
Kolejnym faktem wartym nadmienienia jest, że nie tylko ilość pożywienia, ale również jego jakość jest istotnym czynnikiem w kwestii zaspokajania potrzeb.

Mój sprzeciw nie jest biczowaniem się i zaciskaniem zębów. Jest raczej jak sprzeciw Woltera odnośnie trzęsienia ziemi w Lizbonie w 1755r. Wolter nie godził się z tymże kataklizmem. Nie zgadzał się na fakt niezaprzeczalny i ostatecznie już dokonany.

Mój sprzeciw także jest sprzeciwem symbolicznym, który nie ma na celu przekreślenia podstawy tejże pogardy, ale raczej emfazę tego, co jej przeciwne - głębokiego zrozumienia tego co nas otacza na poziomie czysto abstrakcyjnym, abstrahującego od warstwy praktycznej. Sprzeciw o tyle istotny, że masy bułką zapychają sobie uszy, robią sobie z bułki okulary i bułką się kneblują, i należy im się szansa usłyszenia o innej opcji (acz nie mnie oceniać, czy alternatywa przeze mnie proponowana jest słuszną). I tak długo, jak mam pewność, że jest ktoś, kto jest chętny takiego głosu sprzeciwu wysłuchać, tak długo lament ma sens.

Co zaś się tyczy owej nieszczęsnej, nazwijmy ją - krzywej postrzegania, która obrazuje przebieg między szczęściem i cierpieniem, nadając tym samym wartość jakąś w ogóle - otóż: abstrakcyjny przypadek utraty potrzeb arbitralnie odrzuca istnienie takowej krzywej.

Mowa tu o czymś zupełnie abstrakcyjnym: wraz z utratą potrzeb, ginie piramida. Ginie masło, bułka, głód, kubki smakowe. Są one dla owego niepotrzebującego jak lodówka dla eskimosa.

W funkcję przykładu powołam Trainspotting.
Główny bohater, narkoman, stawia pytanie: po co mi rodzina, dom, praca - skoro mam heroinę?
Rozumowanie logiczne i zasadne. Jedyne, o co ten przykład się rozbija, to instytucja społeczeństwa - ale to już trochę inna para kaloszy.

Zatem, nasz bohater - Pan Niepotrzebujący - jest istotą z inąd, dla której motyw promieni słońca za oknem, przytoczony z Equilibrium, jest zupełnie abstrakcyjny i bezwartościowy.
Bo głuchemu jest źle tylko dlatego, że utracił słuch, albo dlatego, że jest to niepraktyczne, albo przez zazdrość - i nic poza tym.

Czy odpowiedziałem na pytania, czy rozwiałem wątpliwości?

Taxi driver.

2007-12-05T00:03:00.000+01:00

Bernard Herrmann skomponował fascynującą ścieżkę dźwiękową do filmu Martina Scorsese pt. Taxi Driver z Robertem de Niro w roli głównej. Polecam gorąco tym, którym jeszcze nie było dane widzieć/słyszeć.
Zainspirowany tym brzmieniem, umazałem powyższe.

Mariner.

2007-12-04T01:59:00.000+01:00

Wsłuchiwałem się w morskie nuty Vangelisowego Conquest of Paradise i mnie naszło.

Głupie wielbłądy.

2007-11-29T22:05:00.000+01:00

Dygresja na temat związków damsko-męskich i miłości.
Kto złowi wszystkie podteksty ma u mnie piwo.

Zamek w chmurach.

2007-11-21T23:52:00.000+01:00

Obrazek inspirowany z lekka HoM&M3. Kto grał, ten - mam nadzieję, acz powątpiewam - skojarzył od razu.

Mazy!

2007-11-21T23:37:00.000+01:00

Jedni wiedzą, drudzy nie, że od jakiegoś czasu przymierzam się do bazgrania. Celem samomotywacji, utopiłem trochę grosza w najtańszy z w miarę solidnych tabletów, i maziam nieco. Mając na uwadze rzuconą na gadu uwagę - docinkę Melona, że blog olany został, przeciwdziałał będę, oszukując z lekka. Mianowicie - dopchnę rysunkami.
Co więcej, zacznę od starszych obrazków, które jedni widzieli, drudzy nie - żeby nie było, że nic teraz nie rysuję.

A co, kto mi zabroni, ha.

Laik z innego kąta spogląda.

2007-11-21T23:33:00.001+01:00

Często jest tak, że do profesjonalisty podchodzi laik, patrzy przez
ramię, i wydaje niepochlebną opinię. Laik jest, rzecz oczywista,
laikiem w 'laictwie' dyplomowanym, wszakże każde psucie krwi podsumowuje, niczym
amenem pacierz - "ale wiesz - ja tam się nie znam". Bardzo fajnym
źródłem przykładów jest Dilbert, comic strip w sam raz nadający się do
czytania w pracy - ratujący od frustracji gestem w stylu "you are not
alone".
Podsumowując - laik jest arogantem, który nie posiadając wiedzy, głosi
swoje mylne opinie.

Ale spójrzmy na laika od innej nieco strony.
W heurystycznym podejściu do rozwiązywania problemów zaleca się budowanie
grupy dyskutantów zarówno ze specjalistów w drążonej dziedzinie, jak i z ludzi albo ledwo, albo zupełnie z nią nie związanych. Nowe, abstrakcyjne podejście do
zagadnienia może być bardzo stymulujące dla fachowców.

Wniosek - jeżeli już laik przyjdzie bruździć, zanim odprawimy z kwitkiem, rzućmy okiem, czy właściwie - uchem, na laika opinię. A nóż, widelec, warta czegoś jest.

Zwłaszcza, jeżeli jawi się zupełnie absurdalną.

Kto wie, może sam będę miał kiedyś własny pozytywny przykład na podparcie tej rady.

Potencjalna ewolucyjna stagnacja gatunku.

2007-11-04T23:57:00.000+01:00

Z połączenia dwóch teorii - jednej z dziedziny robotyki, drugiej z dziedziny ewolucji - zrodziła się przed chwilą w mojej głowie pewna wątpliwość. Otóż...

Teoria pierwsza - The Uncanny Valley

Uncanny Valley, w moim wolnym tłumaczeniu - niesamowita dolina, to termin ukuty przez japońskiego robotyka Masahiro Mori 37 lat temu (opierając się na twórczości pana Ernsta Jentscha).
Teoria ta mówi o sympatii, jaką człowiek darzy istoty - w szczególności maszyny i roboty - zbliżone do człowieka. Istnieje mało czytelny wykres przedstawiający istotę teorii. Otóż:

Im istota bliższa człowiekowi, tym sympatia większa. Jednakże - w pewnym momencie pojawia się rzeczona dolina - antypatia do istot bardzo bliskich istocie ludzkiej, a jednak pod jakimś względem wyraźnie odmiennych. Przykładem może być osoba chora, zombie, Ash z Obcego 1. Nie zgłębiałem literatury źródłowej, ale przypuszczam, że rzecz rozbija się o oczekiwaną przewidywalność, której jednak brak, tj. - wygląda jak człowiek,
ale zachowuje się inaczej. Człowiek czuje się oszukany, rodzi się trwoga. A droga na skróty od miłości do nienawiści wiedzie przez strach właśnie.

Teoria druga - skokowy charakter ewolucji

Tutaj już nie przytoczę nazwisk i dat, niemniej ustalonym faktem jest, że ewolucja gatunków ma charakter raczej skokowy niźli płynnych przejść.
Drogą mutacji powstaje w organizmie jednostki pewna strukturalna zmiana, przyjmijmy, że na lepsze.
Ta różnica od 'średniej' albo zostanie przekazana dalej przez potomstwo (oczywiście, jeżeli trybunał selekcji naturalnej uzna mutację za przydatną) albo utonie w wirze historii.
Z tej ilości informacji daje się już wysnuć...

Teoria wynikowa

Przyjmijmy, że u pewnej jednostki pojawia się jakaś bardzo osobliwa, ale bardzo przydatna cecha - ot, na przykład trzecia ręka... Człowiek trójręczny radziłby sobie w życiu niewątpliwie lepiej niż dwuręczny.
Jednakże - cechy tej nie przekaże już dalej, bo wpadł oto w naszą niesamowitą dolinę - dolinę antypatii - i ani on sam, ani jego nadludzkie geny nigdzie dalej już nie pójdą. Antypatia społeczeństwa w najlepszym przypadku odmówi mu potomstwa. W najgorszym - życia.
Antypatyczna dolina w percepcji człowieka eliminuje wszystkie większe skoki ewolucyjne.
W związku z tym można by twierdzić, że jeżeli człowiek będzie ewoluował, to tylko delikatnie i po malutku na przestrzeni bardzo długiego czasu.

Literate Good Citizen.

2007-11-04T19:55:00.000+01:00

Pierwszy ciekawy quiz odkąd jestem biały. Polecam.

What Kind of Reader Are You? Your Result: Literate Good Citizen You read to inform or entertain yourself, but you're not nerdy about it. You've read most major classics (in school) and you have a favorite genre or two.
What Kind of Reader Are You?

Pogarda poszanowania potrzeb.

2007-11-04T17:37:00.000+01:00

Słowem wstępu małe objaśnienie mojego punktu widzenia: pod słowem człowiek rozumiem zbór materii.
Zbiór materii, który - gdyby nieco zgarbić i owłosić - można by przy niewielkim zaokrągleniu nazywać małpą.
Rozpoczęty wielkim c - Człowiek - to już kwestia zgoła inna. Zgarbionego i włochatego Człowieka z małpą pomylić nie sposób. Człowiek myśli abstrakcyjne. Rozważa sens i istotę bytu. Świadomie formuje swoje otoczenie i siebie.

Zatem - zanim człowiek Człowiekiem się stanie, musi zjeść bułkę. Ot - tak, po prostu. Musi spełnić swoje fizjologiczne potrzeby. Fundamentalne potrzeby, jak obrazuje je Maslow piramidą.
Zaliczam do nich głód pokarmu i pragnienie płynu.
Również - strach, jako reakcję na potrzebę bezpieczeństwa.
Również i żądzę, i zaraz obok żądzę krwii (nie wiem jeszcze, czy jest to jedna i ta sama siła, ze względu na różne sposoby zaspokajania rozbita na dwa koncepcje, czy rzeczywiście są to kwestie zupełnie odrębne, mimo że pozornie dalece podobne).
Także nuda wpadnie do tego worka.
Pozostańmy póki co przy tym zbiorze.

Problem, który usiłuję tutaj uwypuklić, to właśnie ten masłowy fundament. Wieczna zmora, spychająca bez przerwy personę z dużego C na małe c.

Czy w ten oto sposób Bóg ukarał Adama i Ewę, dając im ten głaz syzyfowy? Wiecznie wtaczać muszą go na szczyt góry, lecz gdy są już tak blisko niebios i Boga, zrozumienia wzsechrzeczy i dialogu ze stwórcą - głaz leci na dół, a Adaś i Ewka muszą skupić się na powrót na tym,
żeby zjeść bułkę.

Nie znając korzeni potrzeb ludzkich, pozostaje mi tylko wyrazić opinię na ich temat. A zatem...

Gardzę!

Po trzykroć gardzę potrzebami, którymi piętnuje mnie ciało!
Kradną zdradliwie mój czas, czas który mógłbym przeznaczyć na zrozumienie.
Zrozumienie zarówno świata, który mnie otacza, jak i człowieka. Zrozumienie abstrakcyjnych pojęć nas cechujących - na przykład miłości.

A tak człowiek rodzi się spętany potrzebami. Część z nas podejmuje (donkiszotowską?) walkę z tym wiatrakiem, reszta pokornie przyjmuje zaspokajanie potrzeb za sens i cel ich życia.
Czy to świadomie wybierając hedonizm, czy też twierdząc, że 'to jest właśnie to!', i dając się zwieść ciągnącemu ulicami tłumowi, wódce w parku wypitej albo zachodowi słońca.

Czytelniku, czytelniczko! Co byście rzekli, gdyby dane wam było wybrać następującą opcję:
nigdy więcej nie czuć już głodu w żadnej formie,
ale i zarazem nie czuć nigdy więcej smaku?

Czy dalibyście się obedrzeć ze skóry, z ciała, aby pozostał tylko umysł bez ograniczeń, tylko nieśmiertelna dusza?

A gdyby po śmierci dane było wam wybierać między niebem a reinkarnacją?
Między wolnym umysłem, który sam dla siebie jest źródłem szczęścia,
a ciałem - źródłem głodu, w świecie - źródle zaspokojenia, gdzie obecność cierpienia zwiększa wartość szczęścia?

Czy wybralibyście niebo, czy ziemię?
Co byście zrobili na miejscu Adama i Ewy? Dajmy na razie spokój bajce o drzewie i owocu.
Czy powtórzylibyście wybór pierworodny? Bo grzech w swym pokracznym wydźwięku nijak tutaj nie pasuje. W kontekście wolnej woli instytucja grzechu traci w ogóle sens.

Czy nie drażni was samych to odwieczne koło - koło głodu i sycenia?

Otóż mnie - jak najbardziej. Drażni. Gardzę naturą ludzką.

Każdy kiedyś grę zrobić ponoć chciał.

2007-11-02T20:46:00.000+01:00

Brat przedstawił mi przed chwilą tezę, że każdy programista chciał kiedyś napisać grę. Niemniej - taka gra to zbyt duże przedsięwzięcie i znaczna większość, czy nawet - prawie wszyscy, prędzej czy później wytrzeźwieli z tej niezdrowej koncepcji i dali sobie po prostu spokój.

Otóż właśnie - czy to rzeczywiście tak jest?
Czy rzeczywiście gra to tak olbrzymi projekt, niedostępny dla jednego programisty, czy nawet małej zwartej grupy koderów?

Twierdzę, że nic bardziej mylnego. Podeprę się dwoma niby-argumentami (niby, ponieważ drugi to w zasadzie przygotowana riposta na kontrargument, którego bym się spodziewał).

Raz.
Każdy koder z ambicjami zboczonymi na produkcję gier, z którym było mi dane rozmawiać, podchodził do tej kwestii aż nazbyt ambitnie. Nie tyle nawet w kwestii ficzerów (1) co ogólnego zamysłu, bo zabierają się do tego wg. ogólnie przyjętej za złą zasady: Like Quake but better.
Prościej rzecz ujmując - chcą robić wielkie CeeRPeGi albo szalone eFPePeki. Oczywiście dlatego, że takie gry im się podobają, i jedynie takie uważają za godne ich palca.
Z reguły słusznie spostrzegają, że taki projekt jest ponad ich siły. Bo nawet jeżeli sam framework gry dałoby się w kilku(nastu) chłopa sklecić domowymi sposoby, to jednak takie produkcje wymagają olbrzymich ilości zawartości, tj. treści, czyli rzeszy grafików, pisarzy, dźwiękowców. Dodam w tym miejscu jeszcze aneks, że mówimy o grupie wiekowej (a nawet - zawodowej) studentów, i mamy kolejny argument, czemu takie gizmo nie ma szans być ukończonym - studenci na ASP czy AM swoim zainteresowaniem do branży gier komputerowych nie dorastają studentom Polibudy do pięt, i niechętnie topią czas w takich akcjach.

A odpowiedź jest bardzo prosta, choć wielu nie chce jej przyjąć do wiadomości. Trzeba ukrócić swoje ambicje tuż przy ziemi - i zająć się obecnym mainstreamem. Dość zuchwale różnię się chyba moim postrzeganiem 'obecnego mainstreamu', gdy uważam, że reprezentują go gry powracające do korzeni, czerpiące z Ponga, Tetrisa, Space Invaders; gry proste. Takie hasła jak Wii czy Guitar Hero wystarczą w mym mniemaniu za potężny argument.
No i tyle.

Mógłby ktoś teraz rzec - hola, hola! Ale przecież takie gry, nawet jak, na przykład, Lumines, Hexic czy inna Zuma - robią ogromne sztaby ludzi!
I ten argument sprowadza nas już do...

Dwa.
Ogromne sztaby ludzi - i owszem, ale sama firma sprawia, że jest ich tylu potrzebnych. Im większa, wyższa (w kontekście struktury organizacyjnej) firma, tym więcej czasu pracowników jest trwonionego na 'corporate stuff', jak sobie ogół 'niezbędnych firmowych czynności i procedur' pozwolę nazwać. Ja sam, z łapką na sercu, mogę niniejszym przyznać, że - szacując z grubsza - połowę mojego czasu pożera maszyna, w której jestem trybikiem. Boję się zgłębiać temat i liczyć, bo mogło by się okazać, że jest tego więcej, nawet 80% czy 90%.

Zatem!

Da się, tylko trzeba nieco zdrowego rozsądku i lodowego okładu na rozgorączkowane ambicją czoło.

1. ficzerów? feature'ów? bo chyba nie mamy tu trafnego polskiego odpowiednika? a skoro nie ma, to jak to pisać? bo przecież nie można w nieskończoność pisać 'ficzer' i zgrywać się, że to 'niby tak jakby żart ma być'...

Setny pierwszy post.

2007-11-02T17:44:00.000+01:00

Przyjaciele, których zwykłem zadręczać nowinkami o moim kolejnym do bloga podejściu, wiedzą zapewne o co chodzi w tym niby to dwuznacznym, jednak w pełni trafnym (choć podkolorowanym) tytule pierwszego posta.
Sugeruje (w zamierzeniu) żenadę.
Tym biczem chcę się niniejszym smagnąć, żeby zacząć ten temat raz a dobrze, miast zabierać się do niego znowu i znów, przerywając po kilku mdłych postach.

Zatem, blog o wszystkim, teoretycznie. I teoretyzując.